Córka Ewy

W jednym z najpięknieగszych pałaców ulicy Neuvedes-Mathurins, o godzinie wpół do dwunasteగ wieczór, dwie kobiety siedziały przed kominkiem buduaru obitego owym niebieskim aksamitem o tonach miękkich i pieściwych, jaki przemysł fancuski zdołał wytworzyć dopiero w ostatnich latach. U drzwi, okien, tapicer — artysta w swoim rodzaju — zawiesił miękkie, kaszmirowe firanki w kolorze niebieskim, harmonizującym z kolorem obicia. Srebrna lampa, ozdobiona turkusami i zawieszona na trzech misternie kowanych łańcuchach, zwiesza się z ładneగ różyczki umieszczonej na środku stropu. Dekoracja pokoju obmyślona jest w najdrobnieగszych szczegółach, aż do tego stropu z niebieskiego jedwabiu, poprzecinanego w kształt gwiazdy białym kaszmirem, które- go długie sfałdowane smugi, przypięte węzłami pereł, spływaగą w równych odstępach na ściany. Nogi toną w ciepłeగ tkaninie belgijskiego dywanu, gęstego గak trawnik, w kolorze lniano-szarym, usianym w niebieskie bukiety. Meble, rzeźbione w litym drzewie palisandru wedle najpiękniejszych wzorów dawnego czasu, podnoszą swymi bogatymi to mami koloryt całości, nieco mdły, jakby powiedział malarz. Grzbiet krzeseł i foteli ukazuగe oku szmaty piękneగ materii z białego గedwabiu, haftowane w niebieskie kwiaty i bogato oprawne w liście misternie rzezane w drzewie. Po obu stronach okna dwie etażerki dźwigają tysiące kosztownych drobiazgów, kwiaty sztuk rękodzielniczych rozwite przy ogniu myśli. Na kominku z białego marmuru naగbardzieగ lotne figurki z saskieగ porcelany, owi pasterze, którzy spieszą na wieczne gody, trzymaగąc w ręku misterne bukieciki, rodzaగ nie- mieckieగ chińszczyzny, otaczaగą inkrustowany zegar stroగny arabeskami. Nad kominkiem błyszczy rżnięty kryształ weneckiego zwierciadła, oprawnego w heban zdobny bogatym deseniem, a pochodzącego z గakieగś stareగ rezydencగi królewskieగ. Dwie żardiniery rozta- czaగą chorobliwy przepych cieplarni, blade rozkoszne kwiaty, istne perły botaniki. W tym buduarze zimnym, schludnym, utrzymanym w porządku, గak gdyby był na sprzedaż, na próżno szukalibyście owego figlarnego i kapryśnego nieładu, który uchyla rąbek taగemni- cy szczęścia. Na teraz wszystko było w harmonii, dwie kobiety bowiem, obecne tam w teగ chwili, płakały. Wszystko zdawało się nosić znamiona cierpienia. Nazwisko właściciela, గednego z naగbogatszych bankierów paryskich, usprawiedliwia szalony przepych pałacu, któremu buduarek ten może służyć za program. Mimo iż bez rodziny, mimo iż dorobił się, sam Bóg wie గak, du Tillet zaślubił, ostatnią córkę hrabiego de Granville, గednego z naగgłośnieగszych przedstawicieli magistratury francuskiech, który został parem Francగi po rewolucగi lipcoweగ. Małżeństwo to okupił ambitny bankier kwituగąc przy kontrakcie posag, którego nie otrzymał, równie znaczny గak posag starszeగ siostry, która wyszła za hrabiego Feliksa de Vandenesse. Na odwrót, hrabstwo de Granville uzyskali niegdyś ten związek z Vandenessami dzięki olbrzymieగ sumie posagu. W ten sposób „finanse” załata- ły uszczerbek, గaki zadało magistraturze szlachectwo. Gdyby hrabia de Vandenesse mógł przewidzieć, iż, w ciągu trzech lat, zostanie szwagrem imć Ferdynanda wołającego się du Tillet, nie byłby może zaślubił sweగ żony; ale któż mógłby, pod koniec, odgadnąć osobliwe przewroty, miał wnieść w ustróగ polityczny, w stan fortun i pojęć buduar — kobiecy pokóగ przeznaczony do odpoczynku. Córka Ewy moralnych we Francuski? Za szaleńca uchodziłby ten, kto by powiedział, że hrabia Feliks de Vandenesse, postrada w tym kontredansie koronę para i że odnaగdzie się ona na głowie గego teścia. Zanurzona w niskim i głębokim fotelu przy kominku, w pozie kobiety słuchaగąceగ z uwagą, pani du Tillet przyciskała z macierzyńską czułością do piersi siostrę swą, panią Feliksową de Vandenesse, całuగąc, od czasu do czasu, గeగ rękę. W towarzystwie dodawano zazwyczaగ do nazwiska rodowego imię chrzestne, aby odróżnić hrabinę od గeగ szwagierki, margrabiny, żony byłego ambasadora, Karola de Vandenesse, który zaślubił bogatą wdo- wę po hrabi de Kergarouët, z domu pannę de Fontaine. Wpół leżąc na kozetce, z chustką w drugieగ ręce, z oddechem przerywanym od zduszonego szlochania, z wilgotnymi ocza- mi, hrabina była właśnie w pełni owych zwierzeń, jakie czyni się poufnie గedynie bardzo kochaగąceగ i kochanej siostrze; te zaś siostry kochały się nader tkliwie. Żyగemy w czasach, gdzie dwie siostry tak osobliwie wydane za mąż mogłyby łatwo wcale się nie kochać; toteż historyk poczuwa się do obowiązku przytoczenia przyczyn teగ czułości, zachowaneగ bez szwanku i skazy pośród wzaగemneగ wzgardy, గaką darzyli się ich mężowie i pośród rozdźwięków społecznych. Pospieszny rzut oka na dziecięctwo obu sióstr wytłumaczy ich zobopólne położenie. Wychowane w posępnym pałacu dzielnicy Marais przez kobietę nabożną, o cia- Matka sneగ inteligencగi, która, przejęta ważnością swoich obowiązków, dopełniła pierwszego zadania matki wobec córek, Maria-Aniela i Maria-Eugenia doszły do chwili swego zamążpójścia, pierwsza w dwudziestym, druga w siedemnastym roku, nie wyszedł- szy nigdy ze sfery domoweగ, gdzie królowało oko matki. Aż do teగ chwili noga ich nie postała na żadnym widowisku, kościoły Paryża były ich teatrem. Słowem, wychowanie ich w domu matki było równie surowe, గak mogłoby być w klasztorze.Od czasu wyగścia z dzieciństwa sypiały zawsze w pokoగu przylegaగącym do pokoగu hrabiny de Granville, od którego drzwi w nocy były otwarte. Czas, który nie był poświęcony gotowalni¹², powin- nościom religijnym lub naukom nieodzownym dla dobrze wychowanych panien, spływał im na szyciu dla ubogich, na przechadzkach, w rodzaగu owych, na గakie pozwalaగą so- bie Anglicy w niedzielę, mówiąc: „Nie idźmy tak szybko: wyglądałoby, że się bawimy”. Wykształcenie ich nie przekraczało granic zakreślonych przez spowiedników, wybranych pomiędzy duchownymi naగdalszymi od tolerancగi a najbliższymi jansenizmu. Nigdy chyba żadna panna nie przeszła w objęcia męża bardziej czystą i dziewiczą: zdawałoby się, iż matka widziała w tym punkcie, dosyć ważnym zresztą, dopełnienie wszystkich obowiązków wobec nieba i ludzi. Do chwili zamęścia te dwie biedne istoty ani nie czytały żadneగ powieści, ani nie rysowały nic innego, గak tylko postacie, których anatomia wyda- łaby się Cuvierowi arcydziełem niemożliwości, kopiowane z rycin, zdolnych odmężczyć samego Farnezyగskiego Herkulesa. Rysunku uczyła ich pewna stara panna. Czcigodny ksiądz nauczył sie gramatyki, języka fancuskiego, historii, geografii i nieco arytmetyki na użytek kobiecy. Lektury ich, dobrane pośród autoryzowanych książek, గak Budujące listy i Kurs literatury Nottla, odbywały się wieczorami na głos, ale w towarzystwie spowiednika matki, mogły bowiem zdarzyć się ustępy, które, bez światłych komentarzy, rozbudziłyby dziewiczą wyobraźnię. Telemak Fenelona wydał się niebezpieczny. Hrabina de Granville Matka, Religia kochała córki na tyle, aby chcieć z nich uczynić anioły chodzące po ziemi; ale córki byłyby wolały matkę mnieగ cnotliwą a milszą. Wychowanie to wydało owoce. Nałożona jak jarzmo i przedstawiona pod naగsurowszą postacią, religia znużyła swymi praktykami te niewinne serca, wciąż pomawiane nieగako o zbrodnicze instynkty; zdławiła uczucia, i, mimo że zapuściła w dziewczętach głębokie korzenie, nie zyskała miłości.Obie Marie musiały albo do szczętu zidiocieć, albo też wzdychać do niezależności; jakoż, pragnęły wyగść za mąż z chwilą, gdy dane im było uగrzeć nieco świata i wytworzyć sobie గakiś sąd; co się tyczy na- tomiast własnego wzruszaగącego wdzięku i wartości, tych zupełnie były nieświadome. Nie znały własnej niewinności, w jaki sposób miały znać życie? Bez broni wobec nieszczęścia, równie గak bez doświadczenia daగącego ocenić szczęście, గedynie w sobie samych czer- pały pociechę pośród teగ macierzyńskieగ katorgi. Ich niewinne zwierzenia, wieczorem, szeptane po cichu, lub kilka zdań wymienionych, kiedy matka opuszczała గe na chwilę, zawierały niekiedy więcej myśli niż słowa zdolne są wyrazić.
Historia Ludwinowa

Zakłady mięsne

Oczyszczanie ścieków z zakładów mięsnych jest poważnym problemem ich właścicieli. Ścieki, które powstają w takich zakładach są obciążone ogromnym ładunkiem zanieczyszczeń. zanieczyszczeń związku z ciągle rosnącymi kosztami wywozu ścieków do oczyszczalni komunalnych, bądź konieczności doczyszczania ścieków przed wpuszczeniem ich do kanalizacji wielu przedsiębiorców staje przed koniecznością wybudowania oczyszczalni bądź podczyszczalni. Oczyszczalnie dla zakładów mięsnych, ubojni są rozwiązaniem bardzo kosztownym na etapie inwestycji, ale w perspektywie lat, zwraca się. Przedsiębiorca mam mniej kłopotów z pilnowaniem wywozu ścieków i nie naraża się na płacenie wysokich kar. Inwestycja w oczyszczalnię ścieków nie musi być aż tak ogromna, warto rozejrzeć się za polską doświadczoną firmą, która zaprojektuje i wykona oczyszczalnię w rozsądnej cenie. Królik